همهی کودکان پرخاشگری میکنند و این موضوع مختص کودک شما نیست، پس نگران نباشید و با کودک خود مثل کالای معیوبی که نیاز به تعمیر دارد، رفتار نکنید.
برای کودکانی که بزرگتر هستند، یک راه مقابلهی سریع وجود دارد؛ فقط بگویید، «من متوجه شدم که توی مدرسه دعوا کردی، اما به خودت سخت نگیر، خیلی زود همه چی رو به راه میشه.» همچنین میتوانید راههای دیگری را به کودکتان برای کنترل بدخلقیاش پیشنهاد دهید. برای نمونه، اگر کودک شما چیزی خواسته که نمیخواهید آن را برایش بخرید، فقط از او بخواهید که با اسباببازی دیگری بازی کند یا او را با فعالیتهای دیگری سرگرم کنید.
وقتهایی هست که ممکن است فرزندتان خیلی غیرقابل تحمل شود و اذیت کند و کنترل او سخت شود، در این شرایط مهم نیست که چه اتفاقی افتاده است. سعی کنید کنترلتان را از دست ندهید، چون این رفتار همان چیزی است که کودک را وادار خواهد کرد که کارش را حتی بیشتر از قبل تکرار کند. به یاد داشته باشید که نگرانی و اضطراب مسری است، پس در طول این مدت آرامشتان را حفظ کنید.
از اینکه به راحتی تسلیم خواسته کودکتان شوید اجتناب کنید، مخصوصا اگر این دقیقا خواستهی اصلیِ او نیست. شرایط کنترل اوضاع را فراهم کنید، اما از راه درست و با استفاده از روش درست. اجازه بدهید که او بداند فرد مسئول و تصمیمگیرنده شما هستید، اما برای نظر او هم ارزش قائلید. به خاطر داشته باشید که این زمانی است که دارید رفتار کودکتان را برای آینده شکل میدهید، بنابراین مطمئن شوید که کاملا قاطعانه و با وقار و متانت با او برخورد میکنید.
به جای اینکه احساس شکست کنید و خود را بشکنید و با خودتان فکر کنید که من بیشتر از این نمیتوانم اینگونه رفتار کنم، در به کارگیری روش و رویکردتان برای بزرگ کردن فرزندتان شجاعت به خرج بدهید. همچنین، وقتی که کودکتان در حال پرخاشگری است، میتوانید دلسوزانه به سمت او بروید و بگویید «عزیزم درک میکنم که اونو میخوای، پس سعی میکنیم تا اونو دفعه بعد بگیریم… باشه عزیزم؟» فرزندتان را با یک نام خودمانی صدا بزنید، اسمی که به طور ویژه برای او انتخاب کردهاید و تاثیر ویژهای هم بر او دارد. در واقع فرزند شما باید متوجه شود و درک کند که شما برای احساسات او ارزش قائلید، اما نهایتا شما هستید که تصمیم میگیرید.
وقتی که با یک بچهی ایرادگیر سروکار دارید داشتن رویکرد درست بسیار ضروری است. اطمینان حاصل کنید که وضعیت و تصویر ذهنی مثبت و مناسبی دارید. اینکه شما چگونه وضعیت پرخاشگری کودکتان را کنترل و مدیریت میکنید به موارد زیر بستگی دارد:
چگونه با نیازها و خواستههای کودکتان هماهنگ میشوید؟
توانایی شما در حفظ آرامشتان در برخورد و مواجهه با پرخاشگری کودک و کنترل آن با ملاطفت.
توجه داشته باشید که فرزند شما فقط یک کودک است؛ شما نمیتوانید از او انتظار داشته باشید که همواره مانند آدم بالغ رفتار کند. همچنین، همهی بچهها بدخلقی میکنند، پس با کودک خود مثل کالای معیوبی که نیاز به تعمیر دارد، رفتار نکنید.
به عنوان والدین کودک، خوب است که همیشه خودتان و رفتارتان را ارزیابی و تجزیه و تحلیل کنید. آیا جایی بوده که کم بیاورید؟ آیا فشار و حجم کار زیاد باعث شده است که برای کودکتان هیچ وقتی نگذارید؟ و این احتمالا باعث شود که کودکتان مدت کوتاهی درهم بریزد و برای جلب توجه شما تلاش کند. به یاد داشته باشید، مسئولیت کودکتان با شماست و شما باید برای او وقت بگذارید، رابطهای پایدار و مستحکم و دوستانه با او ایجاد کنید تا کاری کنید که از شما اطاعت کند. به عنوان والدین فرزندتان، باید تکیه گاهی محکم برای روزهای سخت باشید؛ اگر آرامشتان را حفظ کنید، همه چیز به طور خودکار آرام خواهد شد.
پدر و مادری کردن مثل قدم زدن در پارک نیست (کار راحتی نیست)! این وظیفهی شماست که آن را راحتتر کرده و درست انجامش بدهید. پشتیبانی و حمایتی را که لازم دارید از دوستان و بستگان و از همه مهمتر همسرتان طلب کنید. همچنین اگر مادری شاغل هستید میتوانید سعی کنید و کارهای خانه را با شریک زندگیتان تقسیم کنید. به این ترتیب، میتوانید آنگونه که سزاوار کودکتان است به او توجه و از او مراقبت کنید.
بدترین حالت این است که کودک شما در انظار عمومی از خود پرخاشگری بروز بدهد. این رفتار خیلی شرمآور و اعصاب خردکن است. در این زمان به جای اینکه به روش اشتباهی بچه خود را کنترل کنید، سعی کنید آرامشتان را حفظ و مثل والدینی اثرگذار عمل کنید.
وقتی که بچهتان در انظار عمومی قشقرق به پا میکند، بهترین روش این است که تلاش کنید تا اذهان بقیه را از او منحرف کنید. اگر این هم کارگر نبود، او را به ماشین خود ببرید یا به خانه تان برگردید، حالا زمان آن است که اقدامات مناسب و درخوری را انجام دهید تا اطمینان پیدا کنید که این اتفاق دوباره رخ نمیدهد.
پرخاشگریهایی که گهگاه و بسته به موقیت رخ میدهند، میتوانند قابل قبول باشند، اما اگر دیدید که فرزندتان هر چند روز یکبار گریه میکند یا چیزی میخواهد، باید از علتش سردربیاورید. در زیر مواردی را میبینیم که قبل از اینکه کودکتان دوباره پرخاشگری کند، باید بدانید.
انتظارات خود را واقع بینانه نگهدارید. مهم نیست که چقدر شما مداخله کردهاید، فرزند شما برای بهتر رفتار کردن نیاز به زمان دارد. برای درک اشتباهش به او زمان بدهید.
زمان بیشتری را برای فرزندتان صرف کنید. به جای اینکه یکباره به او 15 تا دستور بدهید، برنامهی خود را به بخشهای کوچکتری تفکیک و تلاش کنید تا آن را قابل ادارهتر و کنترلپذیرتر کنید تا توجه کودکتان را بیشتر جلب کنید.
برخی اصول رفتار خوب را برای کودکتان توضیح دهید. با شخصیتهای کارتونی که رفتار خوب و مناسبی دارند داستان بسازید و زمان خواب برایش تعریف کنید و از رفتارهای خوب برایش مثال بزنید.
اطمینان پیدا کنید که – حتی یک بار هم – تسلیم خواستهی کودکتان نمیشوید. اگر هر بار تسلیم خواستهی او شوید، در واقع دارید او را تشویق میکنید که هر بار که چیزی را میخواهد پرخاشگری کند.
پرخاشگری کودکان
استفاده از منطق یا دستور دادن به هنگام کج خلقی کودک، سود زیادی نصیبتان نمیکند! شما نمیتوانید با درخواستی ساده از کودکتان مثل «گریه نکن» یا «آروم باش» به «سونامی عاطفی» او رسیدگی کنید. اگر از کودکتان انتظار دارید زمانی که عملا تحت تاثیر سمت غیر منطقی مغزش قرار دارد، عاقلانه و منطقی رفتار کند، باید در افکارتان تجدید نظر کنید. در زیر پیشنهاداتی را دربارهی چگونگی برخورد با کجخلقی کودکان آوردهایم:
زمانی که کودک شما درست رفتار نمیکند، ممکن است دلایل مختلفی داشته باشد. به عنوان والدین او شما باید ابتدا دلیل پرخاشگریاش را شناسایی کنید. ببینید که مقصود او جلب توجه، احساس تنهایی یا خستگی و بیحوصلگی است. وقتی که علت را کشف کردهباشید، نیمی از راه را رفتهاید.
اگر با درست رفتار نکردن یا بدرفتاری کودک برخورد فیزیکی کردید، در رفتارتان تجدید نظر کنید. تنبیه، تنها او را پرخاشگرتر و مقاومتر میکند. باید اجازه دهید که قبل از اینکه او را تنبیه کنید قائله بخوابد و شرایط آرام شود. هنگامی که خشمگین هستید، بهتر است از سرزنش و یا تنبیه او اجتناب کنید؛ چون ممکن است بعدا از اقدامات خود پشیمان شوید.
تمام اشتباهات رفتاریاش را برایش ردیف نکنید و دربارهی آنها سخنرانی نکنید. فقط به مسئلهی حال حاضر و پیش آمده بپردازید و به آن رسیدگی کنید. اگر او را برای تمام اشتباهاتی که تا کنون انجام داده است سرزنش کنید، دیگر به آنچه شما میگویید توجه نخواهد کرد.
اگر مشکل باقی ماند، در استفاده از نظر مشاور در این زمینه دریغ نکنید. مشاوران حرفهای این توانایی را دارند که فاصلهی بین شما و کودکتان را پر کنند و کانالهای ارتباطیتان را بهبود ببخشند. چنین متخصصانی، برای تعیین علت اصلی عدم عزت نفس، خشم، افسردگی و پرخاشگری در کودک، قبل از آن که دیر بشود، افراد مناسبی هستند.
پرخاشگری کودکان
هشدار! این مطلب صرفا جنبه آموزشی دارد و برای استفاده از آن لازم است با پزشک یا متخصص مربوطه مشورت کنید.
منبع
کلمات کلیدی : برخورد با پرخاشگری-کودک – مشاوره – فرزند سالم و شاد – پرخاشگری کودکان