/ بیماریهای عفونی / علائم سیاه زخم
آنچه در این مقاله می‌خوانید
سیاه زخم

سیاه زخم یک بیماری نادر اما جدی است که توسط یک باکتری تشکیل دهنده هاگ به نام باسیلوس آنتراسیس ایجاد می‌شود. سیاه زخم عمدتا دام و شکار وحشی را درگیر می‌کند. انسان نیز ممکن است از طریق تماس مستقیم یا غیرمستقیم با حیوانات بیمار آلوده شود.

هیچ مدرکی مبنی بر انتقال سیاه زخم از فردی به فرد دیگر وجود ندارد، اما این امکان وجود دارد که ضایعات پوستی سیاه زخم از طریق تماس مستقیم یا از طریق تماس با یک جسم آلوده (فومیت) مسری باشد. معمولاً باکتری سیاه زخم از طریق زخمی در پوست وارد بدن می‌شود. شما همچنین می‌توانید با خوردن گوشت آلوده یا استنشاق هاگ‌ها به این بیماری مبتلا شوید.

علائم و نشانه‌ها، که به نحوه آلوده شدن شما بستگی دارد، امکان دارد شامل زخم‌های پوستی، استفراغ و شوک باشد. درمان سریع با آنتی بیوتیک‌ها می تواند بیشتر عفونت‌های سیاه زخم را درمان کند. درمان سیاه زخم استنشاقی دشوارتر است و ممکن است کشنده باشد.

سیاه زخم در کشورهای توسعه یافته بسیار نادر است. با این حال، این بیماری همچنان نگران کننده است زیرا این باکتری در حملات بیوتروریسم در ایالات متحده استفاده شده است.

علائم سیه زخم

چهار راه رایج برای عفونت سیاه زخم وجود دارد که هر کدام علائم و نشانه‌های متفاوتی دارند. در بیشتر موارد، علائم در عرض شش روز پس از قرار گرفتن در معرض باکتری ایجاد می‌شود. با این حال، ممکن است علائم سیاه زخم استنشاقی بیش از شش هفته طول بکشد تا ظاهر شود.

سیاه زخم پوستی

زخم بزرگ با مرکز سیاه رنگ که در اثر سیاه زخم پوستی ایجاد می‌شود. عفونت سیاه زخم مرتبط با پوست (پوستی) از طریق پوست وارد بدن شما می‌شود، معمولاً از طریق بریدگی یا زخم‌های دیگر این اتفاق می‌افتد. این تا حد زیادی شایع ترین مسیر بیماری است. همچنین خفیف ترین نوع بیماری سیه زخم تلقی می‌شود. در صورت عدم درمان مناسب، سیاه زخم پوستی به ندرت کشنده است. علائم و نشانه‌ها عبارتند از:

  • یک برآمدگی برجسته و خارش دار شبیه نیش حشره که به سرعت به یک زخم بدون درد با مرکز سیاه تبدیل می‌شود.
  • تورم در غدد لنفاوی زخمی و مجاور
  • گاهی اوقات علائم شبیه آنفولانزا از جمله تب و سردرد

سیاه زخم گوارشی

عفونت سیاه زخم گوارشی ناشی از خوردن گوشت نیم پز حیوان آلوده است. این می‌تواند بر دستگاه گوارش شما از گلو تا روده بزرگ تأثیر بگذارد. علائم و نشانه‌ها عبارتند از:

  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • درد شکم
  • سردرد
  • از دست دادن اشتها
  • تب
  • اسهال شدید و خونی در مراحل بعدی بیماری
  • گلو درد و مشکل در بلع
  • گردن متورم

سیاه زخم استنشاقی

سیاه زخم استنشاقی زمانی ایجاد می‌شود که هاگ‌های سیاه زخم را تنفس می‌کنید. این نوع از بیماری سیاه زخم کشنده ترین شکل بیماری است و اغلب حتی در صورت درمان، منجر به مرگ فرد مبتلا می‌شود. علائم و نشانه‌های اولیه عبارتند از:

  • علائم شبه آنفولانزا برای چند ساعت یا چند روز، مانند گلودرد، تب خفیف، خستگی و دردهای عضلانی
  • ناراحتی خفیف قفسه سینه
  • تنگی نفس
  • حالت تهوع
  • خون سرفه کردن
  • بلع دردناک
  • تب شدید
  • مشکل در تنفس
  • شوک: یک وضعیت پزشکی حاد شامل فروپاشی سیستم گردش خون
  • مننژیت

سیاه زخم تزریقی

این نوع از عفونت سیاه زخم تاکنون فقط در اروپا گزارش شده است. از طریق تزریق مواد مخدر غیرقانونی منعقد شده است. علائم و نشانه‌های اولیه عبارتند از:

  • قرمزی در ناحیه تزریق (بدون ناحیه‌ای که به رنگ سیاه تغییر کند)
  • تورم قابل توجه
  • شوکه شدن
  • نارسایی چند عضوی
  • مننژیت

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

بسیاری از بیماری‌های رایج با علائمی شبیه آنفولانزا شروع می‌شوند. احتمال اینکه گلودرد و درد عضلات شما به دلیل سیاه زخم باشد بسیار کم است. اگر فکر می‌کنید ممکن است در معرض آلودگی قرار گرفته باشید، برای مثال، اگر در محیطی کار می‌کنید که احتمال بروز سیاه زخم وجود دارد، فوراً برای ارزیابی و مراقبت به پزشک مراجعه کنید. اگر علائم و نشانه‌های این اختلال را پس از قرار گرفتن در معرض حیوانات یا محصولات حیوانی در نقاطی از جهان که سیاه زخم شایع است، پیدا کردید، فوراً به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشید. تشخیص زودهنگام و درمان بسیار مهم است.

علل ایجاد سیاه زخم

هاگ سیاه زخم توسط باکتری سیاه زخم که به طور طبیعی در خاک در اکثر نقاط جهان وجود دارد تشکیل می‌شود. هاگ‌ها ممکن است برای سال‌ها خاموش (غیر فعال) بمانند تا زمانی که راه خود را به میزبان پیدا کنند. میزبان‌های رایج سیاه زخم شامل دام‌های وحشی یا اهلی مانند گوسفند، گاو، اسب و بز است.

اگر چه در ایالات متحده نادر است، سیاه زخم هنوز در سراسر جهان در حال توسعه رایج است، در مکان‌هایی مانند آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی، جنوب صحرای آفریقا، آسیای مرکزی و آسیای جنوب غربی، جنوب اروپا و شرق اروپا، و دریای کارائیب.

در بیشتر موارد که انسان به سیاه زخم مبتلا می‌شود، در نتیجه قرار گرفتن در معرض حیوانات آلوده یا گوشت یا پوست آنها رخ می‌دهد. در ایالات متحده، تعداد کمی از مردم هنگام ساخت طبل‌های سنتی آفریقایی از پوست حیوانات آلوده به سیاه زخم مبتلا شده‌اند.

یکی از معدود موارد شناخته شده انتقال غیرحیوانی، حمله بیوتروریسمی بود که در سال 2001 در ایالات متحده رخ داد. 22 نفر پس از قرار گرفتن در معرض هاگ‌های ارسالی از طریق پست به سیاه زخم مبتلا شدند و پنج نفر از مبتلایان جان باختند.

اخیراً، در دو شیوع جداگانه، مصرف کنندگان هروئین در اروپا از طریق تزریق مواد مخدر غیرقانونی به سیاه زخم مبتلا شدند. در مجموع 40 نفر جان باختند. هروئینی که در اروپا فروخته می‌شود احتمالاً از مناطقی می‌آید که سیاه زخم طبیعی در آنها شایع تر است.

عوامل خطر سیه زخم

برای ابتلا به سیاه زخم باید مستقیماً با هاگ‌های سیاه زخم در تماس باشید. این احتمال بیشتر است اگر شما:

  • در ارتش هستند و در منطقه‌ای مستقر شده‌اند که در معرض خطر بالای قرار گرفتن در معرض سیاه زخم است
  • کار با سیاه زخم در یک محیط آزمایشگاهی
  • در تماس بودن با پوست، خز یا پشم حیوانات را از مناطقی که شیوع آنتراکس زیاد است.
  • در دامپزشکی کار کنید، به خصوص اگر با دام سروکار دارید
  • تزریق مواد مخدر غیرقانونی مانند هروئین

عوارض ابتلا به سیاه زخم کدامند؟

جدی ترین عوارض سیاه زخم عبارتند از:

  • بدن شما نمی‌تواند به طور معمول به عفونت پاسخ دهد، که منجر به آسیب به سیستم‌های چندگانه (سپسیس) می‌شود.
  • التهاب غشاها و مایع پوشاننده مغز و نخاع که منجر به خونریزی شدید (مننژیت هموراژیک) و مرگ می‌شود.

چگونه از ابتلا به سیاه زخم جلوگیری کنیم؟

برای جلوگیری از عفونت پس از قرار گرفتن در معرض هاگ سیاه زخم، مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری توصیه می‌کند:

  • درمان 60 روزه با آنتی بیوتیک – سیپروفلوکساسین، داکسی سایکلین و لووفلوکساسین برای بزرگسالان و کودکان تایید شده است.
  • استفاده از سه دوز واکسن سیاه زخم
  • در برخی موارد، درمان با آنتی بادی‌های مونوکلونال – راکسی باکوماب و اوبیلتوکساکسیماب موثر است

توجه داشته باشید که برای استفاده از هرگونه دارویی به منظور جلوگیری از ابتلا به سیاه زخم حتما با پزشک متخصص مشورت کنید.

واکسن سیاه زخم

واکسن سیاه زخم برای گروه خاصی از افراد در دسترس است. این واکسن حاوی باکتری زنده نیست و نمی‌تواند منجر به عفونت شود. با این حال، واکسن ممکن است عوارض جانبی ایجاد کند، از درد در محل تزریق گرفته تا واکنش‌های آلرژیک جدی تر.

این واکسن برای عموم مردم در نظر گرفته نشده است. بلکه برای پرسنل نظامی، دانشمندانی که با بیماری سیاه زخم کار می‌کنند و افرادی که در سایر حرفه‌های پرخطر فعالیت می‌کنند، در نظر گرفته شده است.

اجتناب از تماس با حیوانات آلوده

اگر در کشوری زندگی می‌کنید یا سفر می‌کنید که سیاه زخم شایع است و حیوانات گله به طور معمول واکسینه نمی‌شوند، تا حد امکان از تماس با دام و پوست حیوانات خودداری کنید. همچنین از خوردن گوشتی که به درستی پخته نشده است خودداری کنید.

حتی در کشورهای توسعه‌یافته، مهم است که با هر حیوان مرده‌ای با احتیاط برخورد کنید و هنگام کار با پوست، خز یا پشم وارداتی، اقدامات احتیاطی انجام دهید.

راه‌های تشخیص سیاه زخم

پزشک علاوه بر سایر سؤالات برای تعیین احتمال قرار گرفتن در معرض سیاه‌ زخم، از شما می‌پرسد که چه نوع کاری انجام می‌دهید،. او ابتدا می‌خواهد سایر شرایط شایع تر را که ممکن است باعث علائم و نشانه‌های شما شوند، مانند آنفولانزا یا ذات الریه، رد کند.

تست‌ها

ممکن است یک آزمایش سریع آنفولانزا برای تشخیص سریع یک مورد آنفولانزا انجام دهید. اگر نتیجه آزمایش‌های دیگر منفی باشد، ممکن است آزمایش‌های بیشتری برای بررسی سیاه زخم داشته باشید، مانند:

تست پوست: یک نمونه مایع از یک ضایعه مشکوک روی پوست شما یا یک نمونه بافت کوچک (بیوپسی) ممکن است در آزمایشگاه برای علائم سیاه زخم پوستی آزمایش شود.

آزمایشات خون: ممکن است مقدار کمی خون گرفته شده باشد که در آزمایشگاه از نظر باکتری سیاه زخم بررسی شود.

رادیوگرافی قفسه سینه یا توموگرافی کامپیوتری (CT) اسکن: پزشک شما ممکن است برای کمک به تشخیص سیاه‌ زخم استنشاقی، از قفسه سینه اشعه ایکس یا سی تی اسکن درخواست کند.

آزمایش مدفوع: برای تشخیص سیاه زخم گوارشی، پزشک ممکن است نمونه‌ای از مدفوع شما را از نظر باکتری سیاه زخم بررسی کند.

تپ ستون فقرات (پنکسیون کمری): در این آزمایش، پزشک یک سوزن را وارد کانال نخاعی شما می‌کند و مقدار کمی مایع را خارج می‌کند. هر زمانی که پزشکان مشکوک به سیاه‌ زخم سیستمیک – سیاه‌ زخم غیر از پوست – باشند، به دلیل احتمال مننژیت، ضربه زدن به نخاع توصیه می‌شود.

درمان سیاه زخم

درمان استاندارد سیاه‌زخم آنتی‌بیوتیک‌هایی مانند سیپروفلوکساسین (سیپرو)، داکسی‌سایکلین (ویبرامایسین) یا لووفلوکساسین است. اینکه کدام یک از آنتی‌بیوتیک‌ها یا ترکیبی از آنتی‌بیوتیک‌ها و مدت زمان درمان برای شما مؤثرتر خواهد بود، به نحوه ابتلا به سیاه‌زخم، سن، سلامت کلی و سایر عوامل بستگی دارد. درمان زمانی موثرتر است که در اسرع وقت شروع شود.

از زمان حملات سال 2001 در ایالات متحده، محققان درمان‌های آنتی توکسین – راکسی باکوماب و اوبیلتوکساکسیماب – را برای سیاه زخم استنشاقی ایجاد کردند. این داروها به جای دنبال کردن باکتری‌های عامل بیماری، به از بین بردن سموم ناشی از عفونت کمک می‌کنند. همچنین ممکن است از ایمونوگلوبولین سیاه زخم برای خنثی کردن سموم استفاده شود. این داروها علاوه بر آنتی بیوتیک‌ها تجویز می‌شوند و از طریق مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده در دسترس پزشکان هستند. برخی از موارد سیاه زخم تزریقی با برداشتن جراحی بافت عفونی با موفقیت درمان شده است.

اگر چه برخی از موارد سیاه زخم به آنتی بیوتیک‌ها پاسخ می دهند، سیاه زخم استنشاقی پیشرفته ممکن است جواب ندهد. در مراحل بعدی بیماری، باکتری‌ها اغلب سموم بیشتری نسبت به داروهایی که می‌توانند از بین ببرند تولید کرده‌اند.

همراه با آنتی بیوتیک‌ها، افراد مبتلا به سیاه زخم ممکن است با مراقبت‌های حمایتی شدید از جمله ونتیلاتورها، مایعات و داروها برای سفت کردن رگ‌های خونی و افزایش فشار خون)وازوپرسورها( درمان شوند.

منابع : https://azmayeshonline.com/

برچسب ها :

برای امتیاز به این نوشته کلیک کنید!

کل :
میانگین :
اشتراک در
اطلاع از
guest

0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x